← Terug naar Actueel Migranten en vluchtelingen in Nederland

Migranten en vluchtelingen in Nederland

20 September 2022  ·  Door Henk Lappee

Migranten en vluchtelingen in Nederland

Al maandenlang is er vrijwel dagelijks nieuws uit Ter Apel, waar het aanmeldcentrum van de IND is gevestigd. We zien dat er in de zomermaanden honderden asielzoekers buiten hebben geslapen, omdat er geen onderdak voor hen beschikbaar was. Het zijn onthutsende taferelen.

Veel inwoners van ons land, maar ook in het buitenland, zien deze meelijwekkende toestanden met lede ogen aan. Het is voor vrijwel niemand te begrijpen waarom Nederland er maar niet in slaagt om de asielopvang beter te regelen, te beginnen bij de eerste plek waar mensen uit het buitenland zich moeten melden.

Het vermoeden dat de regering de instroom en opvang van asielzoekers en vluchtelingen heimelijk zoveel mogelijk frustreert, zelfs saboteert, door in al die jaren geen constructief opvangbeleid te willen realiseren, lijkt niet ongegrond.

De statistieken

Het aantal inwoners van Nederland met een migratieachtergrond is in de laatste twintig jaar toegenomen van 19% naar bijna 26%. Het merendeel hiervan (14%) is niet-westers. Van deze groep is bijna 45% in Nederland geboren. Dit is de zogenaamde ‘tweede generatie’. De inwoners met een niet-westerse achtergrond zijn niet gelijkmatig verdeeld over het land. In de drie grootste steden Amsterdam, Rotterdam en Den Haag is het percentage inwoners met een niet-westerse achtergrond ruim boven 50%.

Dit zijn droge percentages van het Centraal Bureau voor de Statistiek.

Zijn de problemen oplosbaar?

Er zijn diverse Europese landen die vrijwel alle asielzoekers afwijzen of hen zeer vijandig bejegenen. Daarnaast is door de vele crisissituaties in de wereld de voortdurende stroom vluchtelingen groot en aanhoudend. De oorlog in Oekraïne, de burgeroorlogen in Syrië, Irak, Afghanistan en diverse Afrikaanse landen, de klimaatvluchtelingen en de vluchtelingen voor armoede wereldwijd: het zijn allemaal omstandigheden waarin steeds meer mensen op zoek gaan naar een betere en veilige leefomgeving, tijdelijk of definitief.

Een goede opvang in Nederland is moeilijk te realiseren vanwege het tekort aan huizen, de bouwstop, de stikstofproblematiek, het personeelstekort en, last but not least, de ingewikkelde en daardoor tijdrovende procedures om mensen in te schrijven en daarmee een kans te geven op een verblijfsvergunning. Immigranten leven daardoor jaren in onzekerheid, hun leven komt tot stilstand, en dat is zeker ook geen goede basis voor het vervolg.

‘Niemand wil ze hebben’

Enkele jaren geleden gaf Linda Polman een lezing bij Stichting 21 maart. Zij had juist daarvoor een boek uitgebracht met de veelzeggende titel Niemand wil ze hebben. Haar relaas over vluchtelingenstromen begon met de geschiedenis van de Joden die in 1938 nazi-Duitsland massaal ontvluchtten. Het is bedroevend om te zien hoe de vrije westerse wereld ruim tachtig jaar later met de huidige vluchtelingenstroom omgaat.

Politiek aan zet, wie durft?

Veel zaken zijn aan de landelijke en lokale politiek om op te lossen, zo is mijn gedachte. De afbouw van de asielopvang rond 2015 is funest geweest voor de situatie van dit moment. De opkomst van politieke partijen die ondubbelzinnig iedere niet-westerse binnenkomer afwijzen, heeft een hoge vlucht genomen. In veel dorpen en steden is de bevolking – al dan niet opgehitst door amokmakers op sociale media – vierkant tegen elke vorm van opvang. Maar het moet gezegd: de opvang van asielzoekers is zeer onevenredig verdeeld in het land. Kleine dorpen worden geacht grote centra te huisvesten, terwijl de Randstad relatief weinig asielzoekers opvangt. Dat kan beter, maar dan moeten de bestuurders van alle gemeenten willen meewerken om die verdeling gezamenlijk op te pakken. Angst (voor reacties van inwoners van de gemeente) is toch een slechte raadgever!

Vluchtelingen en asielzoekers verdienen onze humanitaire hulp. Gemeente Gouda werkt mee met de asielboot in het Gouwekanaal en wellicht is er in de toekomst meer mogelijk. Mensen die vluchten voor terreur en oorlog moeten kunnen rekenen op een veilig onderdak en op onze hulp. Daar zou ieder gemeentebestuur, zelfs iedere burger, zich medeverantwoordelijk voor moeten voelen.

← Terug naar Actueel